Ya kasance yana tafiya cikin natsuwa da kamala. Sandar da ke hannunsa ita ce shaida bayyananniya da ke nuna cewa makaho ne, kuma ita ce take jagorantar tafiyarsa. Baƙaƙen tabarau ne zaune a kan dogon hancinsa, suna ƙara fito da kyawun fuskarsa. Fatar jikinsa fara ce, yana da tsayi kuma matsakaicin jiki. Sai dai kallon fuskarsa kawai ya isa ya fahimtar da mutum cewa ba shi da saurin murmushi, kuma ba ya yawan nuna fara’a ko sakin fuska. Yana da kamanni da ɗabi'ar cikakken ɗan gentleman.
Yana sanye da kayan atamfa mai launin shuɗin sarauta—wani yadi mai araha da ake yi wa laƙabi da “yi shirunka maraya.” Daga irin yanayin kayan jikinsa, za ka iya fahimtar cewa sun sha amfani sosai. Duk da haka, a bayyane yake cewa matashin yana da tsafta, domin kayan jikinsa ba su da ko da ɗan datti, duk da kasancewarsa makaho.
Yana tafiya ne a kan wata titi da ke cikin wani unguwar masu hannu da shuni. Hakan ya bayyana daga kyakkyawan kwalta da aka shimfiɗa cikin dukkan lungunan unguwar, da kuma kyawawan gidaje masu tsari da aka jera a gefen titunan. Unguwar ta kasance cikin tsit, babu hayaniya ko wani irin tashin hankali.
Da ya isa wani katafaren gida mai girma, sai ya tsaya. Ya tsaya shiru na kusan mintuna biyu kafin ya buga babbar ƙofar gidan.
Daga cikin gidan sai ya ji muryar Musa, mai gadin gidan, yana tambaya:
“Wane ne a wajen?”
Tun da bai ji ƙarar motar da aka shigo da ita ba, mai gadin ya fahimci cewa duk wanda ke wajen bai zo da abin hawa ba, kuma akwai yiwuwar talaka ne.
Musa ya nufi ƙofar, bayan ya fito daga banɗaki, yana gunaguni a ransa:
“Duk wanda kake, ka dai juya ka koma. Matar nan mai kirki da take tausaya wa talakawa—wadda a da kake zuwa wajenta ƙarƙashin tsananin zafin rana—Allah Ya karɓi ranta. Ta rasu, ba ta nan duniya. Wanda ya rage a gidan nan kuwa, ko kana kwance kana mutuwa ba zai damu da kai ba, balle ya taimake ka.”
Da ya buɗe ƙofar ya ga wanda ke tsaye a gabansa, sai ya tambaya:
“Malam, kai makaho ne?”
Matashin bai ce komai ba. Ya yi shiru, bai ba shi amsa ba. Sai mai gadin ya sake cewa:
“To, daga yau ka daina zuwa nan kawai. Matar da ka saba zuwa ganinta, wadda take taimaka maka, Allah Ya karɓi ranta. Yau kwana hamsin kenan da rasuwarta. Ina tsammanin ka zo ne don yin ta’aziyya, bayan wata guda da rasuwarta. Shawarata gare ka ita ce ka bar nan tun kafin waccan matar marar kunya ta fito ta gan ka. Mai taimakonka ta rasu, ka sani ko?”
Maganganun Malam Musa suka fara ba shi haushi. Ba ya son yawan magana ko hayaniya, alhali Malam Musa ba ya iya magana cikin murya ƙasa. Saboda kasancewarsa mutum mai kamewa da nesa da mutane, sai ya murtuke fuska cikin ɓacin rai, ya yi ƙoƙarin shiga cikin gidan.
Malam Musa ya kalle shi, ya ce:
“Duk wannan girman kai da ɓacin rai, sannan kuma ga nakasa a kai! Yanzu kam za su kore ka ne kai tsaye.”
A dai-dai wannan lokacin ne Mamy ta fito. Fuskar ta cika da annuri yayin da take kallon makahon mutumin, sannan ta ce:
“Lallai angon ya iso domin ya ɗauki amaryarsa. Alhamdulillah.”
Bai ce komai ba. Sai dai ya ƙara murtuke fuska, yayin da Malam Musa ya tsaya cak cikin mamaki.
“Ango?” ya yi tunani. “Wane ango ne? Ashe ba wannan makahon ba ne?”
Cike da ɓacin rai, mai gadin ya koma wurin aikinsa, yayin da Mamy ta marabci makahon mutumin cikin gidan tana cewa:
“Shigo, ɗan surukina.”
Sauke Littafin Makaho ne Complete Hausa Novel
Danna maballin da ke ƙasa domin sauke littafin:
📥 DOWNLOAD