Wani ɗaki ne mai matsakaicin girma, wanda aka kewaye shi da labulen alfarma masu tsada. A gefe guda na ɗakin kuwa, an shimfiɗa wani katon katifa, kusa da shi kuma akwai talabijin da kuma kujera mai matashi guda ɗaya, wadda ta kasance ta alfarma.
Wata dattijuwa wadda ba za ka ce ta haura shekara hamsin da biyar ba, tana zaune, ta jingina haɓarta a tafin hannunta, cikin zurfin tunani.
“To, ai ba za mu taɓa gajiyawa da addu'a ba,” in ji ta. “Allah Maɗaukakin Sarki Ya ba ta lafiya. Likitocin sun ce komai zai daidaita kafin wata mai zuwa, ko ba haka ba?”
Matashiyar matar da ke zaune kusa da ita ta ɗan murmusa.
“Haka likitocin suka ce, In sha Allah. Amma kin san fa, mu muna yin namu shirin ne, Allah kuma Yana da nasa. Idan Allah Ya yarda, wannan ita ce tiyata ta ƙarshe da za a yi mata. Abin da ya rage mana kawai shi ne addu'ar Allah Ya sa a yi nasara.”
“In sha Allah, za a yi nasara,” Yakumbo ta amsa. “Ai wannan ce addu'ar da muke ta yi wa Allah dare da rana. Babu ko mutum ɗaya a cikin danginmu da yake da irin wannan lalurar, balle mu ce gado ne. Wallahi, ba a taɓa samun irin wannan matsala a cikin iyalinmu ba. To, a naku fa?”
Matar ta yi dariya.
“A'a, Yakumbo.”
“To, kin gani. Allah Ya tsare bayinSa daga dukkan wani bala'i. Sannan Ya ba ki haihuwa lafiya kalau. To, kenan Indiya za ku koma domin yin tiyatar?”
“Amin. Eh, can za mu je.”
“To, In sha Allah, wannan karon za a kawo ƙarshen duk wannan wahala.”
“Allah Ya sa haka.”
Yakumbo ta ɗaga idanunta zuwa agogo.
“Amina, da gaske yau za ku yi tafiya ne? Lokaci fa ya fara ƙurewa, ga shi har yanzu Umar bai iso ba.”
Amina ma ta duba agogon.
“Na kira shi tun da farko amma ban same shi ba. Ina tsammanin sun shiga wani taro ne. Wataƙila sai gobe za mu tafi. Ni dai tuni na cire ran tafiya yau.”
“To, sai ku jira zuwa gobe mana. Ai babu dalilin yin gaggawa kamar wanda ake binsa da gudu. Ga shi hanyoyin ma ba su da kyau, sannan da yadda al'amura suka koma a wannan zamani, sai dai Allah Ya kiyaye. Ana ta aikata laifuffuka a ko'ina.”
“Hakan ne fa.”
Yakumbo ta sake kallonta.
“Na ji matar Salihu tana ta neman ta kawo miki fitina. Kada ki kuskura ki kula da ita. Ai su ba komai ba ne face taron matsafa. Har da Asama'u ma, ki yi banza da ita. Duk kishinsu ne, don suna ganin ke kina jin daɗin zaman aure fiye da su. Ba su fahimci cewa Allah ne Ya ba ki abin da kike da shi ba.”
Amina dai murmushi kawai ta yi, ba tare da ta ce komai ba.
“Sannan kuma ana cewa da gangan kuke ɓoye yarinyar, don kada kowa ya gan ta. Hakan gaskiya ne?”
Amina ta kalleta.
“A'a, ba gaskiya ba ne. Ai ke da kanki shaida ce, Yakumbo. Tun tana ƙarama ba kasafai muke fitar da ita cikin jama'a ba. Kusan kullum tana cikin gida tare da ni, mai kula da ita ko kuma malamarta. Har yanzu ma, akwai mutane da yawa a unguwarmu waɗanda ba su san yadda Heedayah take ba. Za ka iya zuwa gidanmu, amma da wuya ka tarar da ita a zaune a falo. Sau da yawa ma, baƙi sukan zo su tafi ba tare da sun gan ta ba. Shi ne ya sa mutane suke zaton da gangan muke ɓoye ta.”
“Ai hakan ma ya fi,” Yakumbo ta ce. “Ba ka san irin maganganun da za su iya fitowa daga bakin mutane ba, ko kuma irin mugun idon da za su iya yi wa yaro. Ku dai kun yi abin da ya dace. Su bar su yi ta maganarsu. Lafiyar yarinyar ce ta fi komai muhimmanci.”
Amina ta yi shiru.
“To, har karatun boko ma a gida take yi?”
“Eh. Har da karatun Islamiyya.”
“Madalla. Ai wannan ya fi kyau sosai.”
Nan take Yakumbo ta juya kai zuwa tsakar gida.
“Je ki duba wannan yarinyar mana. Shiru ya yi yawa. Ina fatan waɗancan yaran banza na unguwa ba su zo sun ja ta sun fita waje ba.”
Nan take Amina ta miƙe tsaye.
“Heedayah?”
Babu amsa.
Da sauri ta fice zuwa tsakar gida.
Babbar yar tsana mai kama da jaririya, wadda Heedayah take tsefe wa gashinta, tana nan kwance a kan tabarma, tare da tsefe da hular da ta cire.
Amma ita Heedayah ɗin ba ta nan.
Yakumbo ta zabura tsaye.
“Na san waɗannan yaran ne za su zo su ja ta! Iyayensu ba abin da suka koya musu sai rashin hankali. Yaran ƙauye marasa tarbiyya, waɗanda ba su da ko kaɗan daƙiƙanci!”
Amina ta garzaya cikin ɗakin, ta ɗauki mayafinta, ta yi saurin fita waje.
Yakumbo ma ta biyo bayanta.
“Ya Allah, Ka kiyaye mu! Ina fatan ba su kai ta wajen kogi ba. Wane irin bala'i ne wannan da na jawo wa kaina? Ga shi yarinyar nan ba ta ma gani! Mahaifiyarta ta kawo ta ne kawai domin ta kawo mini ziyara, sai ga shi Shaiɗan ya samu damar haddasa mana masifa a gidana!”
Da farko dai, mahaifiyar Heedayah ta yi ƙoƙarin kwantar da hankalinta, suna ta zagaya gidajen maƙwabta suna nemanta.
Amma yayin da suke wucewa daga wannan gida zuwa wancan ba tare da sun samu ko da alamar inda 'yarta take ba, tsoro da firgici suka fara mamaye zuciyarta.
Yakumbo kuwa, tana ta ambaton addu'o'i cikin tashin hankali, tana kuma fama da gyara ɗankwalin da ta yi wuf ta ɗora a kanta.
“Yanzu me zan ce wa ƙanina Umaru? A ina zan ce 'yarsa ta ɓace?”
Wata mata da ke kusa da su ta yi magana kwatsam.
“Ni fa na gan ta dazu. Tana tafiya zuwa kasuwa tare da Hinde, Bibalo da Fatu. Kusan su shida ne. Suna riƙe da hannunta.”
Yakumbo ta ƙwala ihu.
“Mahaifinta fa yana Abuja! Wallahi, idan wani abu ya sami 'yarsa, sai na ga an kama iyayen waɗannan yaran gaba ɗaya! Ita kaɗai ce 'yarsa, musamman yanzu da mahaifiyarta ta samu cikin wani jariri. Yarinyar nan shekara goma sha biyu take da su, kuma makahoce! To, me ya sa waɗannan yaran marasa hankali za su ja ta har zuwa kasuwa? Ashe iyayensu ne za su je su saya mata wani abu a can?
“Tun ranar da suka zo wannan ƙauye, jiya ba jiya ba, nake ta gargaɗin waɗannan yaran fitinannu. Kullum suna manne da ita, wasu ma har wasa suke yi da gashinta. Na sha gaya musu su ƙyale ta, amma ina! Ai ba ta ma iya ganin fuskokinsu! Yanzu kuma ga abin da ya faru! Hanyar zuwa kasuwar nan ba lafiya. Sace mutane da fashi sun zama ruwan dare. Ya Allah, wane irin bala'i ne wannan?”
A lokacin, tuni kowa ya watse, kowa ya nufi kasuwa domin neman Heedayah, aka bar Yakumbo a baya tana ta surutu cikin tashin hankali.
Da ta fahimci irin nisan da suka yi a gabanta, sai ita ma ta yi sauri ta bi bayansu.
Idan kina so, zan iya kuma ƙara wa wannan fassara armashin salon littafin Hausa na zamani, ta yadda za ta zama kamar asalin labarin da marubuciya ta rubuta da Hausa, ba fassara daga Turanci ba.
 Ƙirƙira min hoton murfin wannan labari
Tags
Hausa Novels
